بلبل به چهچه گرتند قمری به کوکو می زند

واکردن مژگان ادب می خواهد از شرم ظهور

اول دراین گلشن بهار از غنچه زانو می زند

زبن باغ هرجا وارسی جهل است با دانش طرف

تا چرخ و انجم ثابت است از خلق آسایش مجو

اندیشه داغ پلنگ آتش به آهو می زند

تا آمد و رفت نفس می بافت وهم پیش و پس