اول دراین گلشن بهار از غنچه زانو می زند

محوگریبان ادب کی سر به هر سو می زند

موج گهر از ششجهت بر خویش پهلو می زند

واکردن مژگان ادب می خواهد از شرم ظهور

زبن باغ هرجا وارسی جهل است با دانش طرف

بلبل به چهچه گرتند قمری به کوکو می زند

تا چرخ و انجم ثابت است از خلق آسایش مجو