زبن باغ هرجا وارسی جهل است با دانش طرف

موج گهر از ششجهت بر خویش پهلو می زند

واکردن مژگان ادب می خواهد از شرم ظهور

اول دراین گلشن بهار از غنچه زانو می زند

بلبل به چهچه گرتند قمری به کوکو می زند

تا چرخ و انجم ثابت است از خلق آسایش مجو

اندیشه داغ پلنگ آتش به آهو می زند