ماسوره چون بی رشته شد بیرون ماکو می زند

تا چرخ و انجم ثابت است از خلق آسایش مجو

اندیشه داغ پلنگ آتش به آهو می زند

تا آمد و رفت نفس می بافت وهم پیش و پس

پست و بلند قصر ناز از هم ندارد امتیاز

آن چین مایل از جبین پهلو بر ابرو می زند

شکل دویی پیدا کنم تا چشم بر خود واکنم