هر اشک سراغی ز دل خون شده ای داشت

در خاک هم این سوختگان فاخته باشند

عمریست نفس می کشم و می روم از خویش

این بار دل از دوش که انداخته باشند

آن چیست در این بوته که نگداخته باشند

بیدل به تغافلکده عجز نهان باش

تا خلق تو را آن همه نشناخته باشند