جوهرهوش به ایینه صحرا بخشند

چون می ازگرمی آن لعل به خون می غلتد

گرچه از شعله به یاقوت جگرها بخشند

روشناسان جنون از اثر نقش قدم

آرزو داغ امید است خدایا مپسند

که جگرخون شودونشئه به صهبابخشند

ای خوش آن جود که از خجلت وضع سایل