لب به اظهار نیارند و به ایما بخشند

آرزو داغ امید است خدایا مپسند

که جگرخون شودونشئه به صهبابخشند

ای خوش آن جود که از خجلت وضع سایل

گر مزاج کرم آن است که من می دانم

عالمی را به خطای من تنها بخشند

تا فسردن نکشد ربشه جولان امید