تا فسردن نکشد ربشه جولان امید

لب به اظهار نیارند و به ایما بخشند

گر مزاج کرم آن است که من می دانم

عالمی را به خطای من تنها بخشند

به که چون تخم به هر آبله صد پا بخشند

شرر عسافیت آواره دلتنگ مرا

سنگ هم دامن صحراست اگر جا بخشند