به که چون تخم به هر آبله صد پا بخشند

گر مزاج کرم آن است که من می دانم

عالمی را به خطای من تنها بخشند

تا فسردن نکشد ربشه جولان امید

شرر عسافیت آواره دلتنگ مرا

سنگ هم دامن صحراست اگر جا بخشند

قول و فعل نفس افسانه باد است اینجا