گر مزاج کرم آن است که من می دانم

که جگرخون شودونشئه به صهبابخشند

ای خوش آن جود که از خجلت وضع سایل

لب به اظهار نیارند و به ایما بخشند

عالمی را به خطای من تنها بخشند

تا فسردن نکشد ربشه جولان امید

به که چون تخم به هر آبله صد پا بخشند