شرر عسافیت آواره دلتنگ مرا

عالمی را به خطای من تنها بخشند

تا فسردن نکشد ربشه جولان امید

به که چون تخم به هر آبله صد پا بخشند

سنگ هم دامن صحراست اگر جا بخشند

قول و فعل نفس افسانه باد است اینجا

من نه انم که نبخشند مرایا بخشند