قول و فعل نفس افسانه باد است اینجا

به که چون تخم به هر آبله صد پا بخشند

شرر عسافیت آواره دلتنگ مرا

سنگ هم دامن صحراست اگر جا بخشند

من نه انم که نبخشند مرایا بخشند

به جناب کرم افسون ورع پیش مبر

بی گناهی گنهی نیست که آنجا بخشند