نفس چه سحر طرازد به عرض راحت ما

به هر چه دیده گشادیم خواب می بافند

قماش کسوت هستی نمی توان دریافت

حریر وهم به موج سراب می بافند

درین طلسم همین پیچ وتاب می بافند

ز لاف ما و من ای بیخودان پوچ قماش

کتان به کارگه ماهتاب می بافند