ز لاف ما و من ای بیخودان پوچ قماش

حریر وهم به موج سراب می بافند

نفس چه سحر طرازد به عرض راحت ما

درین طلسم همین پیچ وتاب می بافند

کتان به کارگه ماهتاب می بافند

ز تار و پود هجوم خطش مشو غافل

که بهر فتنه ی آن چشم ، خواب می بافند