که بهر فتنه ی آن چشم ، خواب می بافند

ز لاف ما و من ای بیخودان پوچ قماش

کتان به کارگه ماهتاب می بافند

ز تار و پود هجوم خطش مشو غافل

به کارگاه نفس ره نبرده ای کانجا

هزار ناله به یک رشته تاب می بافند

کمند سعی جهان جز نفس درازی نیست