کتان به کارگه ماهتاب می بافند

نفس چه سحر طرازد به عرض راحت ما

درین طلسم همین پیچ وتاب می بافند

ز لاف ما و من ای بیخودان پوچ قماش

ز تار و پود هجوم خطش مشو غافل

که بهر فتنه ی آن چشم ، خواب می بافند

به کارگاه نفس ره نبرده ای کانجا