به غبار قافله عدم بروآنقدرکه ز خود روی

ز غرور اگر همه ناوکت به نشان رسدکه خطاکند

به هزار پیچ و خم هوس گره است سلسله نفس

چقدر طبیعت ازین و آن گسلدکه رشته رسا کند

نشده است گم دل عاقلی که تلاش بانگ درا کند

شود آب انجمن حیا به فسوس دست مروتت

که دفی به آن همه بیحسی ز طپانچه تو صدا کند