شود آب انجمن حیا به فسوس دست مروتت

چقدر طبیعت ازین و آن گسلدکه رشته رسا کند

به غبار قافله عدم بروآنقدرکه ز خود روی

نشده است گم دل عاقلی که تلاش بانگ درا کند

که دفی به آن همه بیحسی ز طپانچه تو صدا کند

رگ خواب راحت عاجزان مگشا به نشتر امتحان

که به پهلوبت ستم است اگر نی بورس با مژه واکند