که به پهلوبت ستم است اگر نی بورس با مژه واکند

شود آب انجمن حیا به فسوس دست مروتت

که دفی به آن همه بیحسی ز طپانچه تو صدا کند

رگ خواب راحت عاجزان مگشا به نشتر امتحان

کف دست سوده به یکدگر چمن طراوت بیدلی

که ز صد بهار گل اکتفا به همین دو برگ حنا کند