که دفی به آن همه بیحسی ز طپانچه تو صدا کند

به غبار قافله عدم بروآنقدرکه ز خود روی

نشده است گم دل عاقلی که تلاش بانگ درا کند

شود آب انجمن حیا به فسوس دست مروتت

رگ خواب راحت عاجزان مگشا به نشتر امتحان

که به پهلوبت ستم است اگر نی بورس با مژه واکند

کف دست سوده به یکدگر چمن طراوت بیدلی