وهم هستی را سپند آتش سودا کند

کو جنون تا عقده هوش از سر ما واکند

از بساط خاکدان دهر نتوان یافتن

آن قدر گردی که تعمیر شکست ما کند

بعد از این آن به که خاموشی دهد داد سخن