عبرت من چاشنی گیر از شکست عالمی ست

کز شکست هر دو عالم ناله ای برپا کند

بی بریها را علاجی نیست شاید چون چنار

دست برهم سودن ما آتشی پیدا کند

هرچه گردد توتیا، چشم مرا بینا کند

چاره دشوار است بیدل شوخی نظاره را

شرم حسن او مگر در دیده ما جا کند