گرد ما آن به که بیرون زین بیابان بشکند

بحر لبریز سرشک از پیچ وتاب موج ها ست

آب می گردد در آن چشمی که مژگان بشکند

زبر چرخ آرامها یکسرکمینگاه رم است

ساغر قربانیان از گردش افتاده ست ، کاش

دور مژگانی خمار چشم حیران بشکند

وحشتی دارم درین گلشن که چون اوراق گل