وحشتی دارم درین گلشن که چون اوراق گل

گرد ما آن به که بیرون زین بیابان بشکند

ساغر قربانیان از گردش افتاده ست ، کاش

دور مژگانی خمار چشم حیران بشکند

رنگ اگر درگردش آرم طرف دامان بشکند

یک تامل گر شود صرف خیال نیستی

ای بسا گردن که از بار گریبان بشکند