صبح زشبنم همه تن چشم شد ازشوق چمن

کوه هم آخر ز صدا شیشه به قلقل شکند

سیری چشم است همان جرعه کش دور غنا

رنگ خمار تو مگر این دو قدح مل شکند

هرکه درین باغ رسید آینه بر گل شکند

انجمنی راکه دهند آب زتوصیف خطت

دود چراغش همه شب طره سنبل شکند