هرکه درین باغ رسید آینه بر گل شکند

سیری چشم است همان جرعه کش دور غنا

رنگ خمار تو مگر این دو قدح مل شکند

صبح زشبنم همه تن چشم شد ازشوق چمن

انجمنی راکه دهند آب زتوصیف خطت

دود چراغش همه شب طره سنبل شکند

چرخ محال است دهد داد دل بیدل ما