که شاخ میوه ز سیری به خاک می فکند

ز جوش گریه مستانه ای که دارد ابر

چه شیشه ها که نه در پای تاک می فکند

ز امتلا مپسندید خواری نعمت

عرق که جبهه تسلیم سرفکنده اوست

گره به رشته ما شرمناک می فکند

رهت گل است به آهستگی قدم بردار