ز جوش گریه مستانه ای که دارد ابر

زمانه رخت تو بر دوش چاک می فکند

به کارگاه تعین که « لاشریک له » است

خلل اگر فکند اشتراک می فکند

چه شیشه ها که نه در پای تاک می فکند

ز امتلا مپسندید خواری نعمت

که شاخ میوه ز سیری به خاک می فکند