زمانه رخت تو بر دوش چاک می فکند

به گم شدن چو نگین بی نیاز شهرت باش

که ناز نام تو را در مغاک می فکند

چو صبح تا ز گریبان سری برون آری

به کارگاه تعین که « لاشریک له » است

خلل اگر فکند اشتراک می فکند

ز جوش گریه مستانه ای که دارد ابر