چو صبح تا ز گریبان سری برون آری

سرش چو آبله آخر به خاک می فکند

به گم شدن چو نگین بی نیاز شهرت باش

که ناز نام تو را در مغاک می فکند

زمانه رخت تو بر دوش چاک می فکند

به کارگاه تعین که « لاشریک له » است

خلل اگر فکند اشتراک می فکند