گره به رشته ما شرمناک می فکند

ز امتلا مپسندید خواری نعمت

که شاخ میوه ز سیری به خاک می فکند

عرق که جبهه تسلیم سرفکنده اوست

رهت گل است به آهستگی قدم بردار

که جهد لکه به دامان پاک می فکند

ز عاجزی در اقبال امن زن بیدل