جگر دامن ناله پرگل کند

چه سیل است یارب دم تیغ او

که چون بگذرد از سرم پل کند

من و یاد حسنی که در حسرتش

ز رمز دهانش نباید اثر

عدم هم به خود گر تامل کند

ز بیداد آن چشم نتوان گذشت