ز رمز دهانش نباید اثر

که چون بگذرد از سرم پل کند

من و یاد حسنی که در حسرتش

جگر دامن ناله پرگل کند

عدم هم به خود گر تامل کند

ز بیداد آن چشم نتوان گذشت

دلی را که او خون کند مل کند