ز بیداد آن چشم نتوان گذشت

جگر دامن ناله پرگل کند

ز رمز دهانش نباید اثر

عدم هم به خود گر تامل کند

دلی را که او خون کند مل کند

ز بس قهر و لطفش همه خوش اداست

نگه می کند گر تغافل کند