ز بس قهر و لطفش همه خوش اداست

عدم هم به خود گر تامل کند

ز بیداد آن چشم نتوان گذشت

دلی را که او خون کند مل کند

نگه می کند گر تغافل کند

دلت بی دماغ ست بیدل مباد

به تعطیل ، حکم توکل کند