یاس کنون جای مو ناله پریشان کند

هرزه دو مطلبم کاش چو موج گهر

آبله ام یک نفس محرم دامان کند

فو ت زمان حضور آینه دل شکست

در بن دندان شوق حسرت کنج لبی ست

گر بگزم پشت دست بوسه چراغان کند

در برم از نیستی جامه پوشیده ای ست