آب ز عکس غریق آینه پنهان کند

در برم از نیستی جامه پوشیده ای ست

تاکی از این کسوتم رنگ تو عریان کند

شبهه نچیند بساط در ره تسلیم عشق

با همه واماندگی شوق گر آید بجوش

آبله پا چو شمع بر مژه توفان کند

گر سر مجنون او گردشی آرد به عرض