تاکی از این کسوتم رنگ تو عریان کند

در بن دندان شوق حسرت کنج لبی ست

گر بگزم پشت دست بوسه چراغان کند

در برم از نیستی جامه پوشیده ای ست

شبهه نچیند بساط در ره تسلیم عشق

آب ز عکس غریق آینه پنهان کند

با همه واماندگی شوق گر آید بجوش