شبهه نچیند بساط در ره تسلیم عشق

گر بگزم پشت دست بوسه چراغان کند

در برم از نیستی جامه پوشیده ای ست

تاکی از این کسوتم رنگ تو عریان کند

آب ز عکس غریق آینه پنهان کند

با همه واماندگی شوق گر آید بجوش

آبله پا چو شمع بر مژه توفان کند