آبله پا چو شمع بر مژه توفان کند

شبهه نچیند بساط در ره تسلیم عشق

آب ز عکس غریق آینه پنهان کند

با همه واماندگی شوق گر آید بجوش

گر سر مجنون او گردشی آرد به عرض

دشت و در از گردباد رو به گریبان کند

عالم تصویر وهم صید فریبم نکرد