ز چه سرمه رنج ادب کشم که خروش جنون حشم

هوس جنون زده نفس به کدام جلوه کمین کند

چو سحر به گرد عدم تند که تبسم نمکین کند

به هزار عرصه کشد الم نفسی که پرده نشین کند

ز خموشی ادب امتحان ، به فسردگی نبری گمان

که کمند ناله عاشقان ، لب برهم آمده چین کند