پی عذر طاقت نارسا، برو آنقدرکه کشد دلت

که غبار دل به هم آرد و طلب شهور و سنین کند

ز بهار عبرت جزوکل ، به گشاد یک مژه قانعم

چه کم است صیقلی از شرر، که نگاه آینه بین کند

ته پاست منزل رهروی که به پشت آبله زین کند

نه بقاست مایه فرصتی ، نه نفس بهانه شهرتی

به خیال خنده زندکسی که تلاش نقش نگین کند