چقدر در انجمن رضا، خجل است جرات مدعا

ته پاست منزل رهروی که به پشت آبله زین کند

نه بقاست مایه فرصتی ، نه نفس بهانه شهرتی

به خیال خنده زندکسی که تلاش نقش نگین کند

که دل از فضولی نارسا، هوس چنان و چنین کند

ز حضور شعله قامتی ، ز خیال فتنه علامتی

نرسیده ام به قیامتی ، که کسی گمان یقین کند