جام پر و تهی همان کار هلال و مه کند

رفع غبار وهم و ظن آن همه کذب داشته ست

یک مژه گر به هم خورد نقش جهان تبه کند

داد نشان میکشان گر ندهد سپهر دون

جمع شدن به جیب خویش مغتنم نفس شمار

یک گره است شش جهت کس به دل که ره کند

شمع به حسرت فنا تا به سحر درآتش است