شمع به حسرت فنا تا به سحر درآتش است

جام پر و تهی همان کار هلال و مه کند

جمع شدن به جیب خویش مغتنم نفس شمار

یک گره است شش جهت کس به دل که ره کند

کاش نسیم دامنی بیگه ما پگه کند

محو صفای شوق باش تا به طربگه حضور

سیر هزار رنگ گل آینه بی نگه کند