جمع شدن به جیب خویش مغتنم نفس شمار

یک مژه گر به هم خورد نقش جهان تبه کند

داد نشان میکشان گر ندهد سپهر دون

جام پر و تهی همان کار هلال و مه کند

یک گره است شش جهت کس به دل که ره کند

شمع به حسرت فنا تا به سحر درآتش است

کاش نسیم دامنی بیگه ما پگه کند