فال وجود زد عدم تا دو نفس نگه کند

بعد تهی شدن ز خویش واشدنت چه فایده

شرم کن از حساب اگر، صفر، یک تو، ده کند

غیر توقع کرم هیچ نداشت زندگی

گر نه به عرض مدعا خاک در فنا شود

بیدل ناامید ما رو به چه بارگه کند