انتظار بیخودی ما را جنون پیمانه کرد

چون به منزل آمد آواز جرس تنگی کند

سیری از شوخی ندارد طفل آتش خوی من

اشک را کی در دویدن ها نفس تنگی کند

خلق مستان از شراب دیررس تنگی کند

بوی گل در رنگ دزدد بال پرواز نفس

باغ امکان بی تو از آهم ز بس تنگی کند