خلق مستان از شراب دیررس تنگی کند

سیری از شوخی ندارد طفل آتش خوی من

اشک را کی در دویدن ها نفس تنگی کند

انتظار بیخودی ما را جنون پیمانه کرد

بوی گل در رنگ دزدد بال پرواز نفس

باغ امکان بی تو از آهم ز بس تنگی کند

دیده بی رویت ندارد طاقت تشویش غیر