بوی گل در رنگ دزدد بال پرواز نفس

اشک را کی در دویدن ها نفس تنگی کند

انتظار بیخودی ما را جنون پیمانه کرد

خلق مستان از شراب دیررس تنگی کند

باغ امکان بی تو از آهم ز بس تنگی کند

دیده بی رویت ندارد طاقت تشویش غیر

آن چه بر گل واشود بر خار و خس تنگی کند